İçhatlar gidiş kapısında sigara içiyorum, biranda kıpkırmızı bişi geçti önümden, algıda seçiciliğin verdiği refleks ile şöförün bayan olduğunu farkettim. Hadi len dedim içimden hemen plakaya gitti gözüm.
İzmirde kaç tane kırmızı Nissan 200 SX olacak ki, üstelik şöför de bayan.
İlk rakamlar 34 ... anaaaaa valla da İstanbul , yoksa O mu? 34 GD ... :( diilmiş, sabah sabah heyecan yaptık. O, blog dünyasına girmeme vesile olan, hayatımın kadını.
Yağmurla karşıladı beni, İstanbul, hiç te kızmadım, özellikle taksiye binmedim sırılsıklam oluncaya kadar yürüdüm. İş seyahatlerinde otelde kalmıyorum, zaten kısıtlı vaktim var, dostlarımla birlikte olmak varken needeyim oteli. Aylin, eski ev arkadaşım, dostum, aplam, gene misafir etti. Tom 'da gelmişti bu sefer, neden ben onun kadar güzel frape hazırlayamıyorum ki. Aylin'in veledi Deniz hiç inmedi annesinin kucağından ksıkanmadım diil, veletle velet olup "kalk ordan orası benim yerim , aslan kaplan da benim" diyesim geldi çokça.
Hemen bir plan program , en sevdiimm balık restoranına gidiş, askerlik arkadaşım Natica'nın (Hatice) bize katılması...
Deniz'le en hızlı havuç yeme yarışmasına girip, rakının da etkisiyle unutmam, çocuğun 8 tane havuç parçasını ağzına tıkaması, boğulma tehlikesi, kusmuklar. Ulen olumm nası soktun 8 dilimi o minicik ağzına!
Sonrası Beyoğlu, önce bi saray burma ardından profiterol sabaha kadar hazımsızlık.Köyden indim şehire , salak salak Beyoğlunu, insanları izleme, Naticanın durmadan elimi tutma çabaları.
Napıyon olum!
Şişşt şirketten birileri görür, Natica'nın sevgilisi amma da yakışıklıymış derler,
Bize anca gay derler naticam, bırak şu elimi, Lulu görürse o zaman kaçacak delik ararsın.
Ptesi, toplantılar, garip yüzler. Hiç tanıdık kalmamış şirkette herkes gitmiş.
6 uçağı dönüş, home sweet home.